Gay Pride door de seizoenen heen..
Artikel geschreven door Admin | Geplaatst onder Nieuws
Zaterdag 6 augustus is weer de Canal Pride. Ik heb de boot van mijn zwemclub gesponsord, omdat ze het geld nodig hadden en omdat ik het wel vond passen bij mijn boek. Ook de homoemancipatie volgt namelijk de seizoenen van de tijdgeest. Tijdens de lentetijdgeest van 1966-1971 vond de eerste homodemonstratie plaats en renden homo’s gillend door de Leidsestraat, wapperend met handtasjes. Daarmee eisten ze ruimte op binnen de Nederlandse cultuur, na veel te lang genegeerd geweest te zijn. Tijdens de heerlijke vrije en blije jaren zeventig (zomer in de cultuur) ontstond de ene fanatieke flikkergroep na de andere, van Paarse Potten tot de groep Tedje en de Flikkers en kreeg het COC subsidie om overal ter lande afdelingen op te zetten. Uiteindelijk liep Nederland eind jaren zeventig tegen de grenzen van de tolerantie op, was er heisa rondom de film ‘Spetters’ en begon Anita Bryant in Amerika een anti-homobeweging. Lucas en Jenny Goeree probeerden hetzelfde in Nederland maar waren gelukkig minder succesvol. Wel liep een homodemonstratie in Amersfoort uit op rellen en gewonden. Duidelijk herfst in de cultuur: storm en tegenwind. Een cyclus in de tijdgeest en de homoemancipatie werd afgerond in mineur: de homocultuur werd tijdens de winterse tijdgeest tussen 1983 en 1988 vooral beziggehouden door de vreselijke ziekte aids. Angst en inperking van (seksuele) vrijheden domineerden de homocultuur.
Gelukkig namen homo’s eind jaren tachtig alweer het voortouw voor een bruisende lente vol nieuwe cultuur: als eerste omarmden homo’s massaal house (en XTC) inclusief de hedonistische stijl die daarbij paste. Discotheek iT werd een internationaal icoon van Nederlandse vrijheid en tolerantie. Extravagante travestieten als Hellun Zelluf, en de geweldig zingende Vera Springveer en Dolly Bellefleur (alleen de laatste straalt nog steeds in vol ornaat) beklommen het podium en de lobby voor een homohuwelijk werd ingezet.
De Canal Pride is een kind van opnieuw een zomerperiode in de cultuur, tussen 1994 en 2000. Het hoogtepunt vormden de Gay Games van 1998, toen Amsterdam daadwerkelijk even Gay Capital of the World was en tolerantie de boventoon voerde in de stad. Die tolerantie nam daarna helaas snel weer af. Rond 2000 kwamen we weer in een herfstperiode terecht, net als dat ook eind jaren zeventig gebeurde. Dit keer waren het geen gereformeerden, maar ouderwetse imams en Marokkaans-Nederlandse jongeren die de vrijheidsdrang van homo’s bestreden.
Nu, anno 2010, beleven we het staartje van een culturele winter. Amsterdam is lusteloos, voor wat de homocultuur betreft. Van de Gay Capital is weinig meer over. Aan de Canal Parade ergerde ik me verleden jaar een beetje: zo weinig spontaniteit, zo weinig statements, eigenlijk gewoon saai. Ik schreef er een kritisch stuk over op Joop.nl. Toch gloort er hoop: binnen nu en twee jaar zitten we weer midden in een lenteperiode. Wat mij betreft zetten we een punt achter de Canal Parade en denken we na over een fris, revolutionair nieuw homofestival, dat een nieuwe cyclus van de tijdgeest in kan luiden. De homoemancipatie is nog lang niet voltooid en verdient nieuwe energie!
Comments are closed.
Tom Kniesmeijer is psycholoog.