Ongeduld en lenteatomen

Deze week schoof ik op een vroege morgen aan bij ‘Dinsdag’. Een samenwerking van drie organisaties (AIM to Sustain, de KennisKring Amsterdam en New Energy Docks), die het thema duurzaamheid positieve impulsen willen geven. Het werd een inhoudelijke netwerkochtend, zoals ik die steeds vaker zie. ZZP’ers en mensen van kleine organisaties kruipen overal in het land bij elkaar voor korte meetings – op zoek naar inspiratie om hun eigenzinnige weg te vervolgen. En inspirerend vond ik het zeker. Hoe bijvoorbeeld Peter Merry zijn organisaties Engage! en Center of Human Emergence ingericht heeft verdient bredere aandacht.

Tijdens de bijeenkomst en ook erna sprak ik met een man die zijn baan bij Hewlett- Packard na twintig jaar heeft opgezegd. Hij zuchtte dat zijn grote betrokkenheid bij duurzaamheid en diversiteit wordt gefrustreerd door de overdaad aan kleine bedrijfjes en organisaties die zich met het thema bezig houden. “Waarom zijn het allemaal van die kleine cellen? Ze hebben vaak totaal overlappende visies, samenwerking zou de kans op een doorbraak veel groter maken!”
Het is herkenbaar. Ikzelf heb het ook menigmaal verzucht. En onlangs moest ik Andrea Wiegman van het trendblad Second Sight, die schreeuwde om het lenteseizoen van de tijdgeest ook al toetwitteren dat ze geduld moest hebben. Proberen te forceren werkt niet, is de les die ik leerde. De lente komt vanzelf, maar dan wel op zijn eigen moment, als de maatschappij er echt klaar voor is. Het is nu winter in de tijdgeest en dat blijft het ook nog eventjes. Vernieuwende ideeën verzamelen voorlopig kracht in het ondergrondse circuit, buiten bereik van de mediaschijnwerpers.

Kijk eens met zo’n winterse blik naar al die kleine bedrijfjes op het gebied van duurzaamheid. Dan zie je ineens een optimistisch beeld dat misschien wel te beschrijven is als ‘laat duizend bloemen bloeien’. Het feit dat er overal allenige creatieve ‘lenteatomen’ ronddwalen is simpelweg het voorstadium van culturele revolutie. Ze hebben de relatieve beslotenheid nodig om de eigen visie en de persoonlijke wortels te koesteren, het toekomstbeeld in te kleuren en het geloof in eigen kracht toe te laten nemen. Netwerkbijeenkomsten zijn dan een belangrijk teken aan de wand: ze luiden een tweede stadium in. Waar atomen op elkaar botsen kan immers enorme energie ontstaan.. Geniet van de voortekenen van maatschappelijke vernieuwing. En vooral: blijf netwerken. Dan komt de lente vanzelf.